Pages - Pagina's

1 Nov 2011

From the Solomon islands to Vanuatu
After five days in Vanikoro we leave on Friday 29 July 2011 to go to Vanuatu. The Banks and Torres islands are only 80 nautical miles south from Vanikoro, but we prefer to sail straight to Luganville, Espiritu Santo island some 240 Nm to the south. We encounter a slight easterly wind and a sizeable swell from the west. We make good progress using the combined force of engine and sails. Around sunrise the next day we sail through the Banks and Torres islands headed for Santo. The engine behaves itself, there are no problems with cooling water or diesel. It is a pleasant sail with fine weather and 5-10 knots of wind. The expectation on Sunday morning is that we will reach Santo after sunset, so we make the engine run faster, but lucky for us the wind speed increases a bit and the direction gets better too. Our speed increases from 3.5 to 5 knots and we will make landfall before sunset. While cruising along Santo we see other yachts again, six in total, just as many as in two months of cruising through the Solomon islands. Around 4 'o clock we anchor behind Ais island, carefully navigating around the many reefs, having sailed 227 nautical miles in 53 hours, an average speed of 4.3 knots, a quick journey for the Vaarwel. We insert the Vanuatu sim card (exchanged with another yacht) in our mobile phone and send a text message to the Netherlands. Rieneke calls us back, the first contact after a whole month without phone or email.
Van Solomon eilanden naar Vanuatu
Na vijf dagen in Vanikoro varen we weg op vrijdag 29 juli 2011 met als reisdoel Vanuatu. De Banks en Torres eilanden zijn maar 80 zeemijl naar het zuiden, maar liever gaan we naar Luganville op Espirito Santo eiland zo'n 240 zeemijl zuidwaarts. We hebben een lichte oostelijke wind en een flinke deining uit het westen. Met motor plus zeilen erbij komen we goed vooruit. Rond zonsopgang de volgende dag varen we tussen de Banks en Torres eilanden door, op weg nar Sanot. De motor gedraagt zich, er zijn geen problemen met koelwater of diesel. Het is een plezierige tocht met rustig weer en 5-10 knopen wind. Zondagochtend lijken we na donker pas aan te komen, dus zetten we de motor harder, maar gelukkig neemt de wind wat toe en draait, zodat we halve wind varen. Dat is heel gunstig als je motorzeilt. Joop zijn humeur gat op en neer met de windveranderingen. Onze snelheid neemt toe van 3,5 naar 5 knopen en nu halen we Santos vóór donker. Als we langs Santos varen zien we weer zeilboten, zes in totaal, net zoveel als in twee maanden in de Solomon eilanden. Om vier uur ankeren we achter Ais eiland, goed mikkend om de nodige riffen te vermijden, na 227 mijl varen in 53 uuur, oftewel 4.3 knoop gemiddeld, snel voor de Vaarwel. We stoppen de geruilde sim kaart voor Vanuatu in ons mobieltje en sturen een sms naar Nederland. Rieneke belt ons terug en we hebben weer kontakt na een maand zonder telefoon of email.

At night a front passes with rain and a sudden wind change to north westerly wind, not too ferociously luckily. The next morning we have trouble getting the anchor up, the chain is wound around a big bolder. We motor to Luganville and anchor in front of the beachfront hotel just after lunch. We launch the dinghy and quickly head to town for clearing in and to go shopping. We were here 7 years ago at the beginning of our cruise through the Pacific, Australia and south east Asia. Luganville has grown and acquired many more (fancy) shops and is becoming a real town. Having come this far, we are now confident that we will get back to New Zealand this year. We stay two days in Luganville for shopping and using the internet. We enjoy the french stick breads with cheese, as well as the variety of vegetables on the produce market. We haul 70 litres of diesel in jerry cans back to the boat to replenish our diesel stores. Another pleasure craft, the Codine, pumps 21000 litres of diesel prior to its journey to Honiara. A top-up according to its New Zealand captain John. Sailing boats are a lot cheaper to run. We leave again as quickly as possible, because a strong south easterly wind is expected, which will blow straight into the anchorage and make it very uncomfortable. The trip to Palikula Bay is very uncomfortable too, but once there we are well protected by reefs and a peninsula. In Palikula Bay we weather the heavy weather, hearing the ocean swell crashing on the outer reefs. Hanneke fills a container to produce ginger beer, while Joop produces banana-ginger jam. You guessed it, the ginger is very cheap in the Luganville market. We go for a long walk to the end of the road, to a decaying ship yard.
's Nachts trekt er een front over ons heen met regen en plotsklaps wind uit het noordwesten, waardoor we aan lager wal liggen. Het waait gelukkig niet echt hard. Wel kost het moeite om de ankerketting los te krijgen de volgende ochtend, die zit om een steen heen. We moteren naar Luganville en ankeren daar voor het beachfront hotel net na de lunch. Hup de bijboot in het water, want we willen nog inklaren en boodschappen doen. Het lukt allemaal en en passant zien we dat Luganville wat meer stadse allure heeft gekregen sinds 7 jaar geleden, toe we hier ook waren met de boot. Dat was aan het begin van onze omzwervingen door de Pacific, Australië en zuid oost Azië. Het is nu wel zeker dat we erin slagen om dit jaar naar Nieuw Zeeland terug te varen. We blijven twee dagen in Luganville, voor inkopen en internetten. We genieten van stokbrood en kaas en de variëteit aan groente op de markt. We halen 70 liter diesel in jerrycans om de geslonken dieselvoorraad aan te vullen. Een ander pleziervaartuig, de Codine, neemt 21000 liter diesel in voor de tocht naar Honiara. Een top up volgens de nieuw zeelandse kapitein John. Dan zijn zeilboten toch iets zuiniger. Dan snel wegwezen, want de wind gaat hard uit het zuidoosten blazen en dat betekent dat we min of meer aan lager wal zouden komen te liggen. En dat is nooit een goed idee. Het is een onkomfortabele tocht naar Palikula baai, maar daar liggen we goed beschermd door riffen aan alle kanten en achter een schiereiland. Voortdurend horen we de deining op het buitenrif stuk slaan. In Palikula baai zitten we het zware weer uit. Hanneke maakt een jerrycan gemberbier en Joop bananen / gember jam. Je begrijpt de gember op de markt in Luganville is erg goedkoop. We maken een wandeling naar het einde van de weg waar een scheepswerf ligt weg te rotten.

Joop assembles the bicycle and goes shopping for fruit, vegetables and stick bread in Luganville, a distance of about 15 km. The sewing machine is put to good use again, this time to renew the covers that protect our inflatable dinghy against sunburn. We also help a fisherman with new fishing line and hooks, because a fish swam away with his old line. He gave us a delicious fish for it. For a change of scenery we head on Thursday 11 August to Peterson Bay and Oyster island, about 9 miles further north. When we get closer, we notice that six yachts are anchored just before the tricky reef passage, while more yachts are heading this way. The organiser (he flies a multitude of flags from his forestay) tells us that the Pacific Destinations regatta is arriving from Fiji and will all (22 yachts) anchor near Oyster island resort. Just like us. Luckily we do not have to wait till high tide before attempting the reef passage, allowing us to find a good spot, before the whole regatta arrives.
Joop zet de fiets in elkaar en fietst een paar keer naar Luganville, zo'n 15 km verderop voor groente en fruit van de markt en stokbrood natuurlijk. De naaimachine komt tevoorschijn en de dekjes die de bijboot tegen de zon beschermen worden weer opgelapt. We helpen een visser aan nieuwe vislijn en haken, want een vis was weggezwommen met alles en we krijgen van hem een lekkere vis. Voor de afwisseling varen we op donderdag 11 augustus naar Peterson baai en Oyster eiland, zo'n 9 mijl verderop. Als we in de buurt komen, zien we een zestal jachten geankerd, vlak voor de spannende rifdoorgang. En in de verte komen er nog veel meer boten aan. De organisator (te herkennen aan de vele vlaggen aan zijn voorstag) vertelt ons dat de Pacific Destinations regatta uit Fiji arriveert en met zijn allen (22 boten) bij Oyster ilsand resort gaan ankeren, net als wij. Gelukkig hoeven wij hoog water niet af te wachten, dus we kiezen gauw een goed plekje uit voor de hele meute arriveert.

After our lunch with raw fish salad, Hanneke sews sunbrella strips on the genua, while Joop rinses the laundry in the "Blue Hole". In several locations along this coast of Santo, fresh water pours out of a hole in the ground and flows out to sea, a few hundred meters further. This water is extremely clear, a beautiful blue green. This tourist attraction was free 7 years ago, but costs now 1000 vatu per person (NZ$ 12, US$10). Luckily there is nobody around to collect the money, because if a visit is already that expensive, imagine what rinsing your laundry in the Blue Hole will cost. The next day Joop cycles to Luganville (now 22 km) again, while Hanneke continues with the head sail. Saturday the wind finally veers to the south and we can finally leave Santo. In the afternoon we tackle the tricky reef passage and anchor again. This way we can leave after dark and sail to Ambae, an island 48 nautical miles due east. A night sail, because the wind is expected to shift back to the south east again soon. We leave at 8 o' clock in the evening, there is no wind and the sea is flat calm. Two hours later it blows 20 knots, increasing to 25 knots and we sail with the wind on the quarter. In the lee of Ambae, a high volcanic island, the wind disappears completely, blocked by the large volcano, then reappears again around the other side blowing 22 knots from the east. Almost straight on the bow. The last couple of miles are hard going and very slow, but by 8 in the morning we drop the anchor in a spectacular bay surrounded by high cliffs. Not quite our final destination on Ambae, that is a very protected bay around the corner, but first we enjoy the surroundings of this bay for a while.
Na de luch met rauwe vissalade naait Hanneke sunbrella stroken op het voorzeil, terwijl Joop de was gaat spoelen in het "blauwe gat". Op verscheidene plaatsen langs deze kust van Santo borrelt er zoet water uit een gat en stroomt dan naar zee, een paar honderd meter verder. Het water is extreem helder. Deze toeristiese attraktie was 7 jaar geleden nog gratis, maar nu 1000 vatu per persoon (7 euro). Gelukkig is er niemand om geld te innen, want als bezoeken al zo duur is, dan zal de was spoelen in een blauw gat wel helemaal onbetaalbaar zijn. De dag erop fietst Joop wederom naar Luganville (nu 22 km), terwijl Hanneke verder naait aan het voorzeil. Op zaterdag is eindelijk de wind naar het zuiden gedraaid en kunnen we weg. 's Middags varen we alvast door de rifpassage en ankeren dan weer. Nu kunnen we in het donker weg naar Ambae, een eiland 48 zeemijl naar het oosten. Een nachttocht want de wind gaat doorlopen naar zuidoost en dat willen we voor zijn. We vertrekken om 8 uur 's avonds, er is geen wind, een keurig vlakke zee. Twee uur later waait het 20 knopen, oplopend naar 25 knopen en zeilen we halve wind. In de lij van Ambae, een hoog vulkanies eiland, valt de wind even volledig weg, maar komt terug aan de andere kant van de grote vulkaan en blaast dan uit het oosten met 22 knopen, bijna recht op de neus. De laatste loodjes wegen flink zwaar en met de wind tegen is de snelheid wel een beetje uit de boot, maar om 8 uur 's ochtends kunnen we toch het anker laten vallen. In een spektakulaire baai omzoomd door hoge kliffen. Niet echt onze eindbestemming op Ambae, dat is een nog beter beschermde baai iets verder om de hoek, maar van het uitzicht in deze baai willen we toch ook een tijdje genieten.

31 Oct 2011

Arrived in New Caledonia

Finally we are in Noumea, New Caledonia. We had to wait a long time, before the winds were favourable to sail from Vanuatu to New Caledonia. We tried three times to leave, but turned back as we encountered 30 knot headwinds. In the end the three day passage was pleasant. We hope to leave for New Zealand very soon, but it all depends on the weather.
We zijn in Nieuw Caledonië

Eindelijk zijn we in Noumea, Nieuw Caledonië. We hebben lang moeten wachten op goede wind, voordat we van Vanuatu naar Nieuw Caledonië konden zeilen. Driemaal vertrokken we en draaiden weer om, omdat we 30 knopen tegenwind kregen. Uiteindelijk was de driedaagse zeiltocht heel plezierig. We hopen over een paar dagen naar Nieuw Zeeland te vertrekken, maar dat is geheel afhankelijk van het weer.

3 Oct 2011

Santa Anna Island
9-21 July 2011
We arrive at the end of Friday morning 8 July in the large, well-protected lagoon of Santa Anna. Even cruise ships can anchor here. In the afternoon we catch up on sleep with a well deserved siesta.
On Saturday we row ashore, choose a suitable place to land the dinghy and walk straight into the open arms of John, whose polyester canoe is lying upside down, ready for Joop to inspect and repair. They know the ropes here! It turns out, that John has been a seaman and travelled the world’s oceans, but now he is "retired" and lives in Santa Anna again. He catches all the fish for his family and really needs his canoe. Joop obligingly inspects the canoe, decides it is possible to repair the cracks (we carry the necessary materials) and promises to fix it the next day.
We shake hands with another John, "Chief" John , who gives us permission to walk around on the island. 

Three small children are commandeered to guide us to the fresh water lake close by. They are the lucky ones, because we give them candy for their efforts.
Santa Anna eiland
9-21Juli 2011
We arriveren aan het eind van vrijdagochtend 8 juli in de grote, goed beschermde lagune van Santa Anna. Hele cruise schepen kunnen hier naar binnen. 's Middags halen we wat slaap in met een welverdiende siësta.
Op zaterdag roeien we naar de kant, kiezen een geschikte plek uit om aan te landen en lopen in de uitgestrekte armen van John, die zijn polyester kano al klaar heeft liggen ter inspektie en reparatie. Ze weten hier van wanten! Nou blijkt dat John op de grote vaart de hele wereld om is geweest, maar nu met "pensioen" is en weer op Santa Anna woont. Voor zijn hele familie vangt hij de vis en heeft zijn kano hard nodig. Joop inspekteerd, konstateert dat de reparatie mogelijk is (wij hebben de juiste materialen) en belooft het te doen.
Daarna schudden we handen met een andere John, "chief" John, het dorpshoofd, die ons toestemming geeft om over het eiland te wandelen. 

Een drietal kleine kinderen worden onmiddellijk geronseld om ons het nabij gelegen zoet water meer te laten zien. Die drie hebben mazzel, want natuurlijk worden ze van snoepjes voorzien.
At the fresh water lake                                                                      Bij het zoetwater meer
Joop repairs John's canoe the next day, we receive drinking nuts and fruit. Many men watch Joop’s activities and more invitations for fibreglass boat repair follow, including chief John’s canoe.
A lot of people  live in Santa Anna, and many many children. All day you see them playing on the beach or splashing in the water.
Joop repareert John's kano de volgende dag, waar we drinknoten en fruit voor krijgen. Veel mannen komen kijken hoe Joop het aanpakt en er volgen natuurlijk uitnodigingen om meer polyester boten te repareren, ook die van chief John.
Er wonen een hoop mensen op Santa Anna en heel veel kinderen. De hele dag zie je die op het strand en in het water spelen.


Girls with their submerged canoe                                       Meiden met hun gezonken kano
Joop repairs also chief John's boat, and we get laplap. Laplap is made from the cassava root, it is peeled and grated, then cooked and made tasty with coconut cream. Although it takes a lot of work to prepare, it is widely consumed here.

Chief John is a very good wood carver. The art is passed on from father to son, but today's youth is not interested, because it takes a lot of time to produce a carving. Here on the island they have their own unique carvings, especially the "manshark" half man, half shark we liked. We also see large wooden fish and ceremonial bowls. Traditionally, all wood was blackened and decorated with white paint or inlaid with shell. (Sorry no photo)
We make several long walks across the island and then back along the beach, or just back and forth. It is unusual to be able to walk such long distances (at least 5 kilometres) along the edge of a coral island. At first we follow the beach, then walk along low cliffs and finally on the edge of mangrove forests. At low tide the water is low enough to pass, while the views are very varied.
Joop repareert ook chief John's kano en we krijgen laplap. Laplap wordt gemaakt van de maniokwortel, die eerst geschild en geraspt wordt, dan gekookt en smakelijk gemaakt wordt met kokosmelk. Alles bij elkaar heel bewerkelijk om klaar te maken, maar het wordt hier veel gegeten.
Chief John is een hele goede houtbewerker. De kunst wordt van vader op zoon doorgegeven, maar de huidige jeugd is niet geïnteresseerd, want het neemt veel tijd om een beeld te maken. Hier op het eiland hebben ze hun eigen unieke beelden, vooral de "manhaai", half man, half haai vinden we fraai. We zien ook grote houten vissen en ceremoniële kommen. Traditioneel wordt al het hout zwart gemaakt en versiert met witte verf of ingelegd met schelp. (Helaas geen foto)
We maken verscheidene lange wandelingen dwars over het eiland en dan via het strand weer terug, of gewoon heen en weer. Het is heel bijzonder om zulke afstanden (zeker 5 kilometer) langs de rand van een koraal eiland te kunnen lopen. Een gedeelte van de tocht gaat over strand, maar andere stukken vlak langs lage kliffen of langs mangrove bossen. Rondom laag water is het nergens te diep om te lopen en het uitzicht is zeer afwisselend.

Hanneke hands out chewing ball candy                               Hanneke deelt kauwgomballen uit

Kite flying on the beach                             Vliegeren op het strand

Can we pass here?                                                                  Kunnen we hier wel verder?
The lagoon at sunset                                    De lagune  bij zonsondergang

The primary and secondary schools are situated in the middle of the island. Children from all the villages go there. We meet Andrew, a New Zealander, who is the headmaster. With very limited resources, he ensures that the children are educated. The school has houses and vegetable gardens near the school for its teachers.
Joop repairs another old boat with large holes and is thanked for his efforts with two ceremonial bowls. A beautiful keepsake.
It keeps blowing hard from the wrong direction, so we are not in a hurry to leave. We get to know more and more people and hear more and more stories about the island. Henry, a retired policeman (super-intended!), the only Solomon Islander as far as we know with his own sailboat. We invite him on board and also inspect his boat and have long talks about sailing and navigation. He gets all our duplicate sea charts from the Solomon's, about a dozen.
The following days we tramp daily to the other side of the island to see how rough the sea still is. On Wednesday, 20 July we spend our last money in the store and say goodbye to everyone.
In het midden van het eiland, bovenop de heuvel zijn de scholen, waar alle kinderen naartoe gaan. We ontmoeten Andrew, een Nieuw Zeelander, die het schoolhoofd is. Met zeer beperkte middelen zorgt hij ervoor dat er ook daadwerkelijk onderwijs gegeven wordt. De school heeft huisjes en groentetuinen voor de leraren vlakbij de school.
Joop repareert nog een oude boot met grote gaten en wordt daarvoor bedankt met twee ceremoniële kommetjes. Een fraai aandenken.
Het blijft maar hard waaien uit de verkeerde richting, dus wij hebben geen haast met vertrekken. We leren steeds meer mensen kennen en horen steeds meer verhalen over het eiland. Henri, een gepensioneerd politieman (kommisaris!), is de enige Solomon eilander, voor zover wij weten, met een eigen zeilboot. We nodigen hem uit aan boord en bekijken ook zijn boot en hebben het uitgebreid over zeilen en navigeren. Hij krijgt alle dubbele zeekaarten die we van de Solomons hebben, een stuk of tien.
De dagen erna lopen we dagelijks naar de andere kant van het eiland om te zien hoe ruw de zee is. Op woensdag 20 juli maken we ons laatste geld op in de winkel en nemen afscheid van iedereen.
Traditional houses in Santa Anna                     Traditonele huizen in Santa Anna

Walk on the rocky part of the beach                                            Wandeling op het keienstrand

We leave Thursday morning 21 July with north easterly winds, caused by a low pressure area at the east coast of Australia (bad weather there), which deforms the isobars even here. Just what we need to go south or east, towards Vanuatu. We do not care where we end up, as long as we can complete this 300 miles crossing. We set course for Toga island in the Torres group. Motor sailing works well, the speed exceeds four knots using sails and motor. Maybe we have the current with us too? Slowly, the winds veers further north, great for us. Unfortunately our motor problems are still not over. Friday morning at 0400 and 0545, the cooling water alarm beeps. Joop cannot find the cause. Fortunately we do not really need the engine at this moment, our speed is 3 to 4 knots with a beam wind. A front associated with the low pressure system overtakes us around 1800 hours. In anticipation we switch to wind vane steering, because it can handle strong winds unlike our electric autopilot, which just gives up. There is some wind in the front and it abruptly changed direction from north to south west, increasing to 25 knots, and back to 20 knots. We sail too much down wind, the sails flapping, we change to a more southerly direction.
On Saturday we try starting the engine again, but the cooling problem is still there, so we have no engine for the moment. We keep on sailing, but soon the wind increases considerably and turns to the south. At 0700 hours we cross our original course line to Togo, and by noon it is clear that this goal is unattainable, so we set sail for Vanikolo, one of the Santa Cruz islands. This group still belongs to the Solomon Islands. At the end of the day the weather improves, the rain clouds disappear, the wind decreases to 10 to 15 knots and the waves get smaller.
On Sunday, the sea is much calmer and Joop manages to repair the water pump by adjusting an impeller. According to him, the pump does not pump enough water into the engine, because the water leaks along the impeller. We wait with starting the engine until we go through the pass. If necessary we can also sail through the pass, because we have wind on the quarter and can easily change course. But the engine works well, there are beacons marking the pass and the villagers meet us in their dugout canoes to guide us to the anchorage. 

We anchor at 14:15 hrs near Paco, 11 ° 41.340 'S, 166 ° 50.116 'E, in the lagoon close to the river, having sailed 307 miles in a bit over three days.
We vertrekken donderdagochtend 21 juli met noordoostelijke wind, veroorzaakt door een lagedrukgebied bij de oostkust van Australië (slecht weer daar), dat tot hier de isobaren vervormt. Net wat we nodig hebben om zuid of oost te gaan, richting Vanuatu. Het maakt ons niet uit waar we uitkomen, zolang we deze oversteek van zo'n 300 zeemijl maar kunnen maken. We zetten koers naar Toga eiland in de Torres groep. Het motorzeilen gaat lekker, de snelheid is boven de vier knopen door zeil en motor en misschien hebben we ook nog stroom mee? Langzaam aan gaat de wind verder naar het noorden, prima voor ons. Echter de motor problemen blijken nog niet voorbij. Vrijdagochtend om 0400 en 0545 gaat het koelwateralarm af. Joop kan de oorzaak niet vinden. Gelukkig hebben we de motor niet echt nodig, we doen 3 a 4 knoop met bakstag wind. Een front horend bij het laag trekt over ons heen om 1800 uur. Voor die tijd de bouvaan windvaan gezet, want die kan ook zware wind aan en onze elektriese autopiloot niet. Er zit wel wat wind in het front en de richting klapt om van noord naar zuidwest met een toename tot 25 knopen, waarna de wind weer afneemt tot 20 knopen. We varen iets te veel voor de wind, de zeilen klapperen dus passen we de koers aan in zuidelijke richting.

Op zaterdag proberen we de motor weer te starten, maar het koelwaterprobleem is er nog steeds, dus geen motor. Dan maar verder zeilen, maar kort erna neemt de wind flink toe en draait naar het zuiden. Om 0700 uur kruisen we onze oorspronkelijke koerslijn naar Togo en tegen de middag wordt het duidelijk dat dat doel niet bezeild is, dus zetten we koers naar Vanikolo, een van de Santa Cruz eilanden. Deze groep behoort nog steeds bij de Solomon eilanden. Aan het eind van de dag knapt het weer op, de regenwolken verdwijnen, de wind neemt verder af tot 10 a 15 knopen en de golven worden ook minder.
 Op zondag is de zee nog rustiger en Joop slaagt erin om de koelwaterpomp te repareren door een impellor aan te passen. Volgens hem pompt de pomp niet genoeg water naar de motor, omdat er water langs de impellor lekt. We wachten met de motor starten, totdat we door de pas gaan. Als puntje bij paaltje komt kunnen we daar ook zeilend doorheen, want we hebben halve wind en kunnen dus goed bijsturen. Maar de motor werkt goed, er staan bakens bij de pas en de dorpelingen varen uit in kano's om ons de juiste ankerplaats te wijzen. 


We ankeren om 14:15 bij Paco, 11°41.340' S, 166°50.116' E, in de lagune vlakbij een rivier, na 307 mijl varen in ruim 3 dagen.
Vanikolo Island
24-29 July 
We are given a warm welcome by Chief Daniel and many others in two canoes. First they point us the right place to anchor. A good idea, because the coral reefs are hardly visible in the murky water.

There are two villages, separated by a river. Neither village has electricity, nor cell phone, not even a shop. So we function again as the floating shop cum maintenance crew during our time here. We are getting used to these roles.
Delicious drinking nuts and papaya's are presented right away. J

ust after midnight Daniel knocks on our hull and hands us two kilos of crayfish plus three fish. They had been out spear fishing to gather food for a large celebration in another village the next day. We had given them fuel for their outboard motor earlier in the day. Next day Monday we enjoy all our seafood (no refrigerator on board). We stay on the boat because it rains all day.
Vanikolo eiland
24-29 juli 
We worden hartelijk verwelkomd door chief Daniel en vele anderen in twee kano's. Ze wijzen ons eerst de juiste plek om te ankeren. Fijn want er zijn hier ook de nodige koraalriffen die niet goed zichtbaar zijn in het troebele water.
Er zijn hier twee dorpen, gescheiden door een rivier. Geen van beide dorpen heeft elektriciteit, geen mobiele telefoon, zelfs geen winkel. Wij funktioneren dus weer als drijvende winkel en onderhoudsploeg, zolang we hier zijn. We beginnen gewent te raken aan die "funktie".
We krijgen onmiddellijk wat drinknoten en papaja's overhandigd, lekker. 

Na middernacht klopt Daniel op onze romp en overhandigt ons twee kilo langoesten en drie vissen. Ze zijn wezen speervissen voor een groot feest bij een ander dorp de volgende dag. We hebben ze benzine gegeven voor hun buitenboordmotor. Op maandag genieten we van al ons zeevoedsel (geen koelkast aan boord). We blijven aan boord want het regent de hele dag.
The biggest crayfish in our 6 litre pan                                   Een gigantiese langoest in onze 6 liter pan

Very early Tuesday morning we take a bath in our dinghy, we do not want to shock possible visitors, then we bail it out.
There are two villages, the Melanesian village with chief Daniel on the left bank of the river and the Polynesian village with chief Mak on the right bank. Steve comes alongside and brings us a variety of vegetables. Soon after we get a squid weighing a kilo(!) from Mak. Everyone grabs the chance to exchange fresh produce for rice, sugar, soap and whatever else they can use.
We visit the two villages, which are really different in layout and building style.
Dinsdagochtend zeer vroeg nemen we een uitgebreid bad in onze bijboot, zodat we eventuele bezoekers niet shockeren, waarna we het ding leeghozen met een emmer.
Er zijn twee dorpen, een Melanesies dorp met chief Daniel op de linkeroever en een Polynesies dorp met chief Mak op de rechteroever van de rivier. Steve komt langs en brengt ons een variëteit aan groente en later krijgen we van Mak een inktvis van een kilo! Iedereen grijpt de kans aan om verse waar te ruilen voor rijst, suiker, zeep en wat ze allemaal nog meer kunnen gebruiken.
We bezoeken beide dorpen, die echt verschillend zijn qua bouwstijl en indeling.
The Melanesian village                                                        Het Melanesiese dorp

The Polynesian village                                                        Het Polynesiese dorp

There is a certain rivalry, we take care to treat them equally as regards trade and repairs. 
In the morning Hanneke connects Mak's regulator correctly between solar panel and battery. In the mean time Joop improves the cooling water pump and gives the engine a check up. In the afternoon Joop inspects the holes and cracks in the polyester boats in Daniel's village and organizes that the boats are turned upside down and kept dry in preparation for their repair. 
Back on the boat Mak brings us food. Coconut halves filled with papaya-coconut pudding and a bowl full of cooked sweet potatoes, breadfruit and yam. We feel we are very much appreciated visitors here. Later Daniel visits us and shares our potato salad. We swap a shell necklace for an old memory card. Yes, even here they enjoy some of the modern electronic gadgets, in this case a digital camera.

According to the weather forecast, the strong south easterly wind will go more easterly and diminish as well. Espirito Santo (Vanuatu) is due south, so this is a good moment to leave. We allow one day for the meters high ocean swell to subside and plan to leave on Friday.
Thursday, 28 July is Hanneke's birthday. This year celebrated without a cake or gingerbread, as there are no eggs here(just chickens).
Er is een zekere rivaliteit, we moeten ze allebei gelijk behandelen wat betreft ruilen en reparaties. 
Hanneke gaat 's ochtends naar Mak en sluit zijn regulator tussen zonnepaneel en accu korrekt aan. Joop verbeterd inmiddels aan boord de waterpomp van de motor en geeft de motor een beurt. 's Middags bekijkt Joop de gaten en scheuren in de polyester boten in Daniel's dorp en zorgt ervoor dat de boten op de kop en droog klaarliggen voor reparatie de volgende dag. 

Terug op de boot brengt Mak ons eten: halve kokosnoten gevuld met kokos-papaja pudding en een schaal vol gekookte zoete aardappels, broodvrucht en yam. We voelen ons wel zeer gewaardeerde bezoekers hier. Later komt Daniel langs, die meteen mee eet aan onze aardappelsalade en een sierraad ruilt voor een oude geheugen kaart. Ja, ook hier beginnen de geneugten van de moderne tijd door te dringen, in dit geval in de vorm van een digitale kamera.

Volgens de weersverwachting gaat de stormachtige ZO-lijke wind draaien naar het oosten en afnemen. Espirito Santo (Vanuatu) ligt recht naar het zuiden, dus is het tijd om te vertrekken. We geven de meters hoge deining een dag om grotendeels te verdwijnen en plannen ons vertrek voor vrijdag.
Donderdag 28 juli is het Hanneke's verjaardag. Dit jaar gevierd zonder cake of ontbijtkoek, want er zijn hier geen eieren (wel kippen).
Children posing for their photo                                        De kinderen pozeren keurig voor de foto

Daniel assists Joop with the repair                                                        Daniel helpt Joop met de reparatie

Joop repairs two boats, one is the ambulance boat, while Hanneke checks out several different solar systems and she also hands out chewing gumballs to the children and biscuits to the adults, to celebrate her birthday.
In the afternoon we visit the other village, Joop has repaired Mak's spear gun and reinforced it with epoxy. For Steve, our greengrocer, we put a light switch in his power cord. He always had to detach the wires from his battery. Plugs and sockets is way too fancy and nobody has them. That night, Daniel visits us and brings gifts. An enormous wooden bowl and an original bow and arrow (almost 2 meter long!) that was used in the past to hunt for wild pigs. His way of saying thank you for the boat repairs. Hanneke receives a nice basket, woven by his wife of coconut palm leaves. Where are we going to stow this ?, our boat is chock a block full. Never mind, we just stow it in the quarter berth.
Before saying our farewells, we drink coffee and tea with Daniel and tell a few more stories about our travels. Mighty interesting to all the islanders.

Friday morning, 29 July we leave towards Vanuatu.
Joop repareert twee boten, een is de ambulance boot, terwijl Hanneke diverse zonnecelinstallaties controleert en doormeet. Ze deelt ook kauwgomballen uit aan de kinderen en koekjes aan de volwassenen, om haar verjaardag te vieren.
's Middags naar het andere dorp, Joop heeft de speergun (voor het spiezen van vissen) van Mak verstevigd met epoxy. Voor Steve, onze groenteboer, zetten we een schakelaar in zijn lichtsnoer, hij moest altijd de draad van zijn accu losmaken, want stekkers en stopcontacten is al veel te geavanceerd.
's Avonds komt Daniel langs met kado’s. Een gigantiese houten schaal en een originele pijl en boog (bijna 2 meter hoog! en in het verleden gebruikt bij de jacht op wilde varkens), als dank voor de boot reparaties. Hanneke krijgt mooie mand, geweven door Daniel’s vrouw van kokospalm bladeren. Waar moeten we dit nu weer laten?, de boot is al overvol. We proppen het  dus maar in de hondekooi.


Ter afscheid drinken we thee en koffie met Daniel en vertellen nog wat verhalen over onze reizen. Iets waar alle eilanders telkens weer hoogst geintereseerd in zijn.

Vrijdagochtend 29 juli vertrekken we naar Vanuatu.

2 Oct 2011

            Joop senior died       
                   Joop senior overleden
On Friday 30 September my father finally succeeded in escaping from the clutches of Altzheimers decease and has he, like my mother 3 weeks earlier, the temporary exchanged for the permanent. Soon after Martha's death his health deteriorated and he withered away. He missed her, although he probably did not exactly know who or what he missed. Or maybe he did know, who can tell what happens in a brain shot through with Altzheimer. But clearly he missed the daily visits of Martha and without them his will to go on living vanished. 
The torment of dementia is over for him and that was the best thing that could still happen to him. 
My sister Rieneke and I are a bit surprised by the speed of it all. 
Joop senior will be cremated on Thursday 6 October.
Op vrijdag 30 september is mijn vader er eindelijk in geslaagd om aan de klauwen van Altzheimer te ontsnappen en heeft hij, net als mijn moeder 3 weken eerder, het tijdelijke voor het permanente ingewisseld. Vrij snel na het overlijden van Martha begon zijn gezondheid achteruit te gaan en kwijnde hij zienderogen weg. Hij miste haar, alhoewel hij waarschijnlijk niet presies wist wie of wat hij miste. Of toch wel, wie zal zeggen wat er nog omgaat in een door Altzheimer lekgeschoten brein. Wat wel duidelijk is, is dat zonder de dagelijkse bezoeken van Martha, zijn toch al geringe lust tot leven volledig verdwenen was. 
De marteling van de dementie is nu voorbij en dat is het beste wat hem nog kon overkomen. Mijn zus Rieneke en ik zijn opgelucht, maar wel ietwat verbijsterd over de snelheid waarmee dit gebeurd is. 
Joop senior wordt op donderdag 6 oktober in stilte gekremeerd.

21 Sept 2011

Marau Sound and Makira
June 2011
We are anchored at a pleasant place, flat water lined by mangroves, one of the many anchorages in the Marau Sound at the southern tip of Guadacanal.
Marau Sound en Makira 
juni 2011
We liggen op een plezierige plek, vlak water omzoomd door mangroves, een van de vele ankerplaatsen in de Marau Sound, aan de zuidelijkste punt van Guadacanal.
People paddle by for a chat or just to see the boat up close. Very few yachts anchor at this spot in the Dana Passage. Here they do not produce wood carvings, and we only barter for fruit and vegetables. It is a good place to resolve our engine problems for once and for all. Whole days are devoted to it. Where possible Joop replaces hoses and pipes, exchanges and studies the fuel pump, inspects the diesel tank again and takes the primary filter completely apart. He comes to the conclusion that the entire diesel supply misery is caused by several small leaks, where air is sucked into the fuel line. The engine has been running very economical for a long time, only 1 litre per hour, but lacked power when it was needed. The first test run is to Tavanipupu Island, 3 miles away. Unfortunately the fuel problem was still not resolved, but at this location we can enjoy cold beer and the internet in the bar of the resort, after working on the engine problems.
Mensen komen langs peddelen voor een praatje of om de boot te zien, ze krijgen hier bij de Dana passage maar zelden een zeilboot op bezoek. Ze maken hier geen houtsnijwerken en we ruilen alleen voor groente en fruit. Het is een goede plek om de motorproblemen definitief op te lossen. Dagen worden eraan besteed. Waar mogelijk worden slangen en leidingen vernieuwd, de brandstofpomp omgewisseld en bestudeerd, de dieseltank verder geïnspecteerd, het primaire filter helemaal uit elkaar gehaald. Uiteindelijk is de konklusie, dat de hele dieselaanvoerellende wordt veroorzaakt door het aanzuigen van valse lucht op een paar punten. De motor liep al een hele tijd erg zuinig, 1 liter per uur, maar had ook weinig kracht als het erop aan kwam. De eerste proefvaart is naar Tavanipupu eiland, 3 mijl verderop. Het brandstof probleem blijkt er nog steeds te zijn. Daar balen we van, maar het vervolg van de reparatie kunnen we nu afwisselen met het drinken van koud bier in de bar van het resort, waar ook internet aanwezig is.
A few days later, the second test run takes us back to Dana passage. Now it seems the problem is really fixed, hurra, hurra (in Vanuatu a yachtie points out an unsolved fundamental problem, but we will discuss that later). Now we have time for other things like a walk through Wahere village and to a logging camp, where erosion due to deforestation is very visible.
Een paar dagen later de tweede proefvaart, terug naar Dana passage. Nu lijkt het probleem echt verholpen, hoera, hoera (Uiteindelijk (=Vanuatu) zal blijken dat er nog een onderliggend probleem over is, maar daarover later meer). Tijd dus voor andere dingen, zoals wandelingen naar Wahere dorp en een houthakkerskamp, waar de erosie ten gevolge van kaalslag wel erg zichtbaar is.
Logging camp             Houthakkerskamp
Boats at the market on the Station           Bootjes bij de markt op de Station
Back again to Tavanipupu, to get detailed weather information via the Internet. We want to sail non-stop from here to Vanuatu and need north-easterly wind, or alternatively no wind at all. These are unusual weather patterns for this time of the year (the SE trades are dominant) and we resign ourselves to a long wait. Because the engine was not ready, we missed out on a good opportunity to leave for Vanuatu! In Tavanipupu we experienced some unusual natural phenomenon in the lagoon. One evening the boat was surrounded by thousands of tiny sea snakes (at least we think that was what we saw), the whole surface was covered with them.
Weer terug naar Tavanipupu, voor uitgebreide weerinformatie via het internet. We willen van hieruit regelrecht naar Vanuatu varen en hebben daar noordoostenwind voor nodig of eventueel geen wind. Dit zijn bijzondere omstandigheden voor de tijd van het jaar (de ZO passaat is dominant) en we bereiden ons voor op een lange wacht. Door de reparatie perikelen hebben we tot onze droefenis een goed vertrek moment voorbij moeten laten gaan! Bij Tavanipupu hebben ze wel heel bijzondere natuurfenomenen in de lagune. Op een avond is de boot omringd door duizenden minuscule zeeslangetjes (tenminste we denken dat dat het was), het hele wateroppervlak krioelt ervan.
Baby seasnakes                     Zeeslangetjes            
Another evening we saw long illuminated stripes on the water, a type of bioluminescence that we had never seen. The lagoon and coral reefs here are protected, fishing is not allowed either. You notice it right away, there is lots of fish and they are not afraid. Snorkelling is very nice here in the shallow water.
Een andere avond zien we allemaal oplichtende strepen op het water, een soort bioluminiscentie die we nog nooit eerder hadden gezien. De lagune en koraalriffen hier zijn beschermd, er mag niet gevist worden. Dat merk je meteen, de vissen zijn niet bang er zijn er heel veel. Snorkelen is hier heel leuk in het ondiepe water.
After two weeks waiting for the right wind, we give up on the idea to sail straight to Vanuatu. Instead we will visit some more islands in the Solomon's. With every island we will get a step closer to Vanuatu. We will just have to rely on weather information obtained through the radio, there are no internet café's or fancy resorts on Makira or the Santa Cruz islands. On June 29th we depart, but find it too rough outside, with strong headwinds. Two days later (Friday) conditions are better and we motor sail the 81 nautical miles to Wainapuru bay halfway Makira Island, the banana island of the Solomon's. They boast that Makira has a hundred types of bananas. They could be right: at one time we have 7 different types of bananas on the boat (a record), some we have never seen before. There is a high school in the bay and we invite two of the teachers on board and give a couple of books. They give us "slippery cabbage" and explain how to cook this vegetable. A good vegetable, it has nothing to do with cabbage, but tastes a bit like spinach. On Sunday we sail the remaining 10 miles to Kirakira, the "capital", where we want to do some shopping. First to the bank, there is no money machine, so we exchange 100 Australian dollars for Solomon dollars. Then we acquire a full gas cylinder, which we empty in our own bottle, before returning it in the afternoon. In the shop we buy rice, sugar, noodle soup, crackers and soap, which we plan to exchange for fruit and vegetables in the islands. Finally, we also buy a two kilo skip jack tuna for 2.5 euros or 3 US $, the same price as a cold beer in the resort.
Na twee weken wachten op de juiste wind, geven we het idee op om rechtstreeks naar Vanuatu te zeilen en besluiten nog wat meer eilanden van de Solomons aan te doen. We komen dan in elk geval steeds een stapje dichterbij Vanuatu. We zullen het dan moeten doen met alleen de weerinformatie die we via de radio ontvangen, want internet cafes of sjieke resorts ontbreken op Makira of de Santa Cruz eilanden. Op 29 juni vertrekken we, maar het is te ruw buiten met een forse wind recht op kop en we draaien om. Twee dagen later (vrijdag) is het beter en motorzeilen we de 81 zeemijlen naar Wainapuru baai halverwege Makira eiland, het bananeneiland van de Solomons. Men verteld ons, dat ze wel honderd soorten bananen hebben. En dat zou wel eens kunnen kloppen: op een gegeven moment hebben we wel 7 verschillende soorten aan boord (een record) en sommige daarvan hebben we nooit eerder gezien. Er is een middelbare school in deze baai en we ontmoeten twee van de leraren, die we aan boord uitnodigen en een paar boeken geven. Ze geven ons "glibberige kool" en leggen uit hoe deze groente te koken. Een prima groente, het heeft niets met kool te maken, maar smaakt naar spinazie. Op zondag varen we de resterende 10 mijl naar Kirakira, de "hoofdplaats", waar we willen winkelen. Eerst naar de bank, er is geen geldmachine, dus we wisselen 100 australiese dollars in Solomon dollars. Vervolgens regelen we een volle gasfles, die we legen in onze eigen gasfles en 's middags weer inleveren. In de winkel schaffen we ruilgoederen aan, rijst, suiker, noedelsoep, crackers en zeep. Tot slot kopen we ook nog een tonijntje van een kilo of twee voor 2,5 euro, dezelfde prijs als een koud biertje in het Tavanipupu resort.
Kirakira market
On Tuesday we are already at the market at 0630. There is not much choice, but we buy whatever is available. For lunch we eat yam (potato type), sea anemone and the leftovers of the tuna, a tasty meal. Then we leave immediately for a better anchoring bay (the boat rolls incessantly in Kirakira). It takes us 20 minutes to extricate the anchor and chain from between the stones on the bottom, really poor holding in this bay, before we can set course to Wainone Bay, 8 miles away. Wainone bay is much better for anchoring, sandy bottom slowly shelving from the 20 meter line. A boy in a dugout canoe hitches a ride with us into the bay, where we anchor on the left hand side, far away from the current of the river flowing here into sea. We had towed the dinghy, so we can immediately explore the beach. Big rollers crash on the black beach. We meet Noel and a host of children. We have balloons with us, they really enjoy that.
Op dinsdag zijn we al om 0630 aan de kant en bij de markt. Er is niet veel keus, maar we kopen toch van alles. Voor de lunch hebben we yam (soort aardappel), zee anemoon en de rest van de tonijn, een smakelijke hap. Daarna vertrekken we onmiddellijk naar een betere ankerbaai (de boot rolt in Kirikira als de pest). Het kost ons 20 minuten om het anker tussen de stenen uit te krijgen, uiterst dubieuze ankergrond, voor we koers kunnen zetten naar Wainone baai, 8 mijl verderop. Wainone baai is veel beter om te ankeren, zandgrond en langszaam oplopend vanaf de 20 meterlijn. Een kano lift met ons mee de baai in, waar we aan de linkerkant ankeren, zoveel mogelijk uit de stroming van de rivier die hier in zee loopt. De bijboot hebben we gesleept, dus we gaan meteen op verkenning uit. Flinke rollers slaan op het zwarte strand. We ontmoeten Noel en een schare kinderen. We hebben ballonen bij ons, nou dat vinden ze prachtig.
We take a nice long walk along the beach. Later we exchanged chewing gum and pencils for fruit with the children who visit us in their canoes. At the end of the afternoon there are at least 20 canoes in the bay, all fishing with hand lines. We had wanted to continue our trip this evening, but are stopped by too much head wind. We also have to round a cape, with even stronger winds after the cape. South of this cape we really enter the trade wind belt. The next day the wind blows and blows throughout the day. Thursday is a very cool day with lots of rain showers in the morning. When it clears in the afternoon we head up the river a bit in the dinghy and stroll once more along the long black sand beach.
We maken een lekkere lange wandeling langs het strand. Later ruilen we potloden en kauwgum voor fruit met de kinderen, die ons in hun kano's komen bezoeken. Aan het eind van de middag zijn er wel 20 kano's op het water, allemaal in de baai aan het vissen met hand lijnen. We hadden 's avonds verder willen varen, maar er is teveel tegenwind en we moeten een kaap ronden, waarna de wind nog verder zal toenemen. Na deze kaap komen we echt in de passaatwindengordel. Ook de volgende dag waait het de hele dag. Donderdag is een hele koele dag met veel regenbuien 's ochtends. Als het opklaart 's middags gaan we een stukje de rivier op met de bijboot en maken nog maar een lange strandwandeling.
Under the tree at the Mission village        Onder de boom in het dorp van de Mission 
This night it is a very cool 24.5 Celsius in the boat, it has not been so cold in years. We add a top sheet to the bed, have we really left the tropics? Friday 8 July is a sunny day with less wind. In the morning we visit the old Christian mission in the bay. All villagers gather on the beach to greet us. We walk to the waterfall, the source of water for the village, where every house has the luxury of its own water tap. We also walk to old stone church in the mission, surrounded by huge old trees. Our teenage guide Tony, who loves to practice his English with us, comes to the boat to exchange papaya for an English novel. Later we trade more fruits for soup and fishing line. In the afternoon we hoist the dinghy on board and make the boat ship shape for the over night passage to Santa Anna, a very small island south east of Makira. Around 22:30 we leave. We have the option to divert to Star Harbour if Santa Anna is not feasible, or to turn around if we go much too slow. It is a slow trip, averaging less than 3 knots, because we head straight into the direction of the prevailing wind. Just when Joop want to change course to Star Harbour our speed increases a bit and we keep going towards Santa Anna. We encounter a cross swell, the Vaarwel rolls and pitches, it feels as if we are in a washing machine. All that disappears as soon as we reach the lee of Santa Anna, but is replaces with a strong side current. Finally, after 37 miles in 13 hours, we anchor at Port Mary in the beautiful lagoon of Santa Anna at a depth of 18 meters in crystal clear ocean water.
's Avonds is het 24,5 Celsius, zo koel is het in jaren niet geweest in de boot. We halen een bovenlaken te voorschijn, zijn we nu echt de tropen uit? Vrijdag 8 juli is een zonnige dag met minder wind. 's Ochtends varen we na het ontbijt naar de missiepost. Het hele dorp daar loopt uit om ons te begroeten. We wandelen naar een waterval, die het water levert voor het dorp. Iedereen heeft de luxe van een waterkraan bij zijn huis. We lopen ook even naar de echte missiepost, compleet met stenen kerkgebouw, temidden van mooie oude bomen. We ontmoeten een teenager Tony, die vervolgens langs komt peddelen met papaja om te ruilen voor een engels leesboek. Later ruilen we meer fruit voor soep en vislijn. We hijsen onze bijboot aan boord en maken de boot klaar voor een nachttocht naar Santa Anna, een heel klein eiland ten zuidoosten van Makira. Om 22:30 gaan we anker op. Eventueel kunnen we uitwijken naar Star Harbour als Santa Anna niet lukt, of omdraaien als we echt geen vaart kunnen maken. We gaan maar langzaam, nog geen 3 knopen gemiddeld, maar dit is dan ook een lastig stuk, omdat we recht tegen de heersende wind in moeten. We blijven dicht onder de kust (altijd spannend in het stikke donker (nieuwe maan), omdat daar de tegenwind minder is door het kusteffekt (landwind). Net als Joop wil uitwijken naar Star Harbour neemt onze snelheid weer wat toe en blijven we op Santa Anna mikken. Een hele tijd hebben we een kruisdeining, de Vaarwel rolt en stampt, we hebben het gevoel in een wasmachine te zitten. Eenmaal onder de lij van Santa Anna verdwijnt de deining, maar krijgen we een sterke zijstroom. Na 37 mijl in 13 uur afgelegd te hebben ankeren we bij Port Mary in de fraaie lagune van Santa Anna in 18 meter zeer helder oceaan water.

13 Sept 2011

Rendova Harbour to Peava and Tavanipupu
Saturday, 21 May 2011
We are up early and at 0700 hrs already on our way to Viru Harbour on New George Island, a distance of 27 nautical miles. An easy trip the first few hours, as we motor due east, with little wind or current.
By noon we sail into a band of squalls, five miles before we reach a cape. Suddenly we have 20 knots of easterly wind, accompanied by rain and waves. Our speed drops from 4 knots to less than 2 knots. What a change. We beat into the wind towards the cape, the weather improves as we pass it. Three hours later we reach Viru harbour. A beautiful long bay with a narrow entrance. There is a village on each bank. Surprisingly, no canoes on the water, no visitors. Are they all 7th Day Adventists and therefore in church on Saturday? Indeed.
Early Sunday morning the first dugout canoes come alongside with men having carvings for sale. It turns out that they can use about everything we have on offer and we exchange clothes, fishing gear, sandpaper, chisels and even a nautilus shell for a beautiful shell shaped bowl with shell inlay. The nautilus shell is cut in small pieces and used for inlay work. All day people keep coming to trade. A few of them would like chisels, but have only a few strange looking dolphins (they look more like penguins) in exchange. We reluctantly accepted and are now three "dolphins" richer. After that we close our floating shop for the day.
Rendova Haven naar Peava en Tavanipupu
Zaterdag 21 mei 2011
We zijn vroeg op en al om 7 uur onderweg naar Viru haven op Nieuw George eiland, 27 zeemijlen verderop. Een rustige tocht de eerste paar uur, we moteren pal naar het oosten, er is weinig wind, weinig tegenstroom.
Tegen het middaguur varen we een buienrij in, vijf mijl voor een kaap. Ineens hebben we 20 knopen oostenwind, regen en golven. Onze snelheid zakt van 4 knopen naar minder dan 2 knopen. Het kan verkeren. We kruipen naar de kaap, waarna het weer weer opklaart. Om 3 uur varen we Viru haven binnen. Een hele mooie diepe ankerbaai met een nauwe toegang. Er is een dorp op beide oevers. Tot onze verbazing is er geen kano op het water, geen bezoekers. Zijn het 7e dags adventisten die op zaterdag in de kerk zitten? Inderdaad.
Zondagochtend komen al snel de eerste boomstamkano's langs met luitjes die houtsnijwerk in de aanbieding hebben. Ze kunnen hier ook weer van alles gebruiken en we ruilen kleren, vistuig, schuurpapier, beitels en een nautilus schelp voor een mooie schaal met inlegwerk. De nautilusschelp wordt in kleine stukjes gezaagd en gebruikt voor inlegwerk. Mensen blijven langskomen om te ruilen. Een paar willen graag beitels, maar hebben alleen een aantal mislukte dolfijnen (lijken meer op pinguïns) in de aanbieding. We strijken over ons hart en zijn nu drie "dolfijnen" rijker. Daarna zeggen we dat de drijvende winkel gesloten is.
On Monday we continue our sail in a south-easterly direction, with very light easterly wind. The engine does the work. Around noon we arrive at the Hele Passage, child's play in comparison with the Munda Bar. We are accompanied by a whole pod of dolphins. After the passage we follow the rounded contour of a volcanic island and can even employ the jib and mainsail in combination with the engine. We anchor at Wickham Island.
Op maandag varen we weer verder in zuidoostelijke richting met heel lichte oostenwind. Moteren dus. Het gaat allemaal voortvarend. Rond het middaguur zijn we bij de Hele passage, een makkie vergeleken met de Munda drempel. Een hele groep dolfijnen vergezeld ons. Na de passage volgen we de kust van een rond vulkaaneiland en kunnen zelfs de fok en grootzeil benutten, samen met de motor. We ankeren bij Wickham eiland.
We chat with a fish trader and he tells us that they catch fish to sell in Honiara, the capital. They fish at night with a line and hooks, then transport the fish in cargo ships. No one lives here at this anchorage, so no trading today.
We maken een praatje en horen dat men hier vis vangt voor de markt in Honiara. Men vist 's nachts met een lijn en haken, daarna wordt de vis door vrachtschepen meegenomen. Er woont niemand op deze ankerplek, dus geen handel vandaag.
On Tuesday, it is only a short sail of 17 miles to Peava, where we want to stay a couple of days. That is just as well, because we have a lot of wind and tide against us, especially along the volcanic island Nggatokae. At Peava a narrow man made passage in the reef allows access to the lagoon. We are immediately welcomed and invited to a display of local woodcarvings. This display is there for guests of the wilderness lodge. Peava has some tourism, mainly for diving. We get a good overview and meet some of the wood carving artists. Half of them live in a different village, Kavolavata, or "big river village".
Op dinsdag is het nog een klein stukje varen naar Peava, waar we een paar dagen willen blijven. Het is maar 17 zeemijl vandaag, maar goed ook want we hebben flink wat wind en stroom tegen, vooral langs het vulkaaneiland Nggatokae. Bij Peava is er een nauwe doorgang in het rif gemaakt, zodat we kunnen ankeren in de lagune. We worden onmiddellijk verwelkomd en uitgenodigd voor een uitstalling van houtsnijwerk. Die is er vandaag voor gasten van de wildernis lodge. Peava heeft wat toerisme, vooral voor het duiken. We krijgen een fraaie uitstalling te zien en maken kennis met de houtkunstenaars. De helft woont een dorp verder, in Kavolavata, oftewel "grote rivier dorp".
Peava market
The next morning we are immediately visited by a wood carver, who sells Joop a crocodile for money and other stuff. Everyone here needs money to pay the school fees.
De volgende ochtend hebben we meteen bezoek van een houtsnijder, die Joop een krokodil verkoopt voor geld en spullen. Geld heeft iedereen hier nodig om het schoolgeld voor de kinderen te betalen.
In the afternoon we walk along the coast to Kavolavata, negotiating with Bruno about a seahorse, he gets money and tools.
's Middags wandelen we langs de kust naar Kavolavata, onderhandelen over een zeepaard met Bruno, hij krijgt geld en gereedschap.
On Thursday we go there again, this time we bring shampoo, soap and a towel to enjoy a refreshing bath in the river.
Op donderdag wandelen we er weer heen, nu gewapend met onze badspullen en nemen een heerlijk verkoelend bad in de rivier.
Women doing the laundry in the"big"  river                       Vrouwen doen de was in de "grote"  rivier
We also assemble one working solar installation from two broken systems. Excellent, now they have light again at night. With their carvings they can afford solar powered electric lights, but unfortunately there is (still) no one who can repair these systems.
We weten één werkende zonnecelinstallatie te maken uit twee niet werkende systemen. Ze zijn er heel blij mee, nu hebben ze weer wat licht 's avonds. Door hun houtsnijwerk kunnen ze zich elektries licht veroorloven, maar helaas is er (nog) niemand die de systemen kan repareren.
A part of our wood collection               Een gedeelte van onze hout kollektie
Later that day a live aboard dive boat moors alongside the jetty in Peava. All the carvings are on display again, now for dive tourists.
There is also a vegetable market, where three quarters is sold to the dive boat. Hanneke did not bring money, but a bag of used melamine crockery. She is besieged by all the market women, everyone wants to trade. Within five minutes, all the cups and plates are replaced by a mountain of fruit and vegetables.
Afterwards two wood carvers come on board with their creations. They want something nice for their wives and select batik sarongs. Our collection of wood carvings grows by the day. We call it quits on Saturday and spend the day recovering from all this bartering.
Later op de dag een hotelboot met duikers legt aan bij de pier van Peava. Men heeft weer al het houtsnijwerk uitgestald voor de duiktoeristen.
Er is ook een groentemarkt, waar driekwart verkocht wordt aan de hotelboot. Hanneke komt niet met geld, maar met een zak overtollig melamine serviesgoed. Ze wordt bestormd door alle marktvrouwen, iedereen wil wel ruilen. Binnen vijf minuten zijn alle kopjes en borden geruild voor een berg groente en fruit.
Naderhand komen een paar houtbewerkers aan boord met hun kreaties. Ze willen iets moois voor hun vrouw hebben en kiezen ieder een batik sarong uit. Met de dag groeit onze kollektie houtsnijwerk, tot we het welletjes vinden en een dag uitrusten van alle onderhandelingen.
Children fishing from the tree        Kinderen in de boom aan het vissen
After five days in Peava we leave on Sunday 29 May, despite the rainy and windy weather. The waves turn out to be too high and our speed too low, so after a few hours we turn around and sail back. Close to Peava we start the engine, but get a cooling water alarm and the engine stops. Fortunately there is enough wind (6-8 knots) to use the jib to sail through the pass. It is tricky, because the passage is only 20 meters wide. We continue to sail till we can drop the anchor. Joop checks the cooling water system, but cannot find anything wrong.
So, the next day we leave again for a multi-day passage. Better weather today, we do almost three knots, which is acceptable. In the evening the engine starts to run irregular again, because of a lack of diesel. Joop clears the diesel intake lines and the engine starts again. At 0200 the same problem re-occurs. Joop spends two hours trying to find the cause of this problem and to fix it before we continue.
We make an unscheduled stop and anchor next morning in the Yandina river (Russell Islands) in a cosy one boat anchorage. Joop delves into the engine trouble. He empties the entire fuel tank, filters all the diesel and removes some dirt from the bottom of the tank.
Next morning the engine sabotages our early departure (air in the diesel line?). But we leave anyway for the 120 nautical mile journey along Guadacanal to Tavanipupu island. The engine runs well until six hours later, when the diesel gremlins appear again. Joop removes the paper diesel filter and tops up the filter housing with diesel every two hours and later on every 45 minutes. He has given up on fixing this problem, while at sea. But this way the engine keeps on running. Fortunately, the sea is smooth, which makes the refilling not too messy. That evening as we pass Honiara (capital of the Solomon's) we are lucky and have the strong current with us going through the strait with Malaita island.
Thursday lunchtime we turn into the Marau Sound, visibility is good and we choose an anchorage near Wahere island in deep water. Should Joop cause diesel pollution, it is better that it happens here than in Tavanipupu, with its coral reefs and tourists. We are both exhausted from this journey and are asleep by half past eight.
Na vijf dagen in Peava vertrekken we op zondag 29 mei, ondanks het regenachtige en winderige weer. De golven blijken toch te hoog en onze snelheid te laag, dus na een paar uur draaien we om en zeilen terug. Als we vlakbij Peava de motor starten, krijgen we een koelwater alarm en stopt de motor. Gelukkig is er genoeg wind (6-8 knopen) om op de fok met halve wind de pas binnen te zeilen. Het is wel goed mikken, want de doorgang is maar 20 meter breed. We zeilen naar de ankerplek en laten het anker vallen. Joop kontroleert het koelwatersysteem, er lijkt niets mee mis.
Dus de volgende dag vertrekken we wederom voor een meerdaagse etappe. Betere weersomstandigheden, we lopen bijna 3 knopen, dat is acceptabel. 's Avonds vertoont de motor weer kuren, gaat onregelmatig lopen door een gebrek aan diesel. Joop blaast de dieselleidingen door en de motor loopt weer goed. Om 0200 weer hetzelfde euvel. Joop is twee uur bezig in een poging het echte probleem te vinden en op te lossen, voor we weer verder varen.
We maken een ongeplande stop en ankeren 's ochtends in de Yandina rivier (Russel eilanden) op een fraaie één boot ankerplaats. Joop stort zich op de motor ellende. Hij leegt de hele dieseltank, filtert alle diesel en haalt vuil onderuit de tank.
De volgende ochtend saboteert de motor ons vroege vertrek (lucht in de dieselleiding?), maar we vertrekken toch voor de 120 mijl lange tocht langs Guadacanal naar Tavanipupu eiland. Moteren gaat goed totdat 6 uur later het dieselduiveltje weer de kop opsteekt. Joop verwijdert het papieren dieselfilter en vult de filterbehuizing elke twee uur bij, later zelfs elke drie kwartier. Op die manier valt de motor niet uit. Het probleem onderweg oplossen heeft hij opgegeven. Gelukkig is er nauwelijks wind en een gladde zee, waardoor het bijvullen zonder veel morsen lukt.
Als we 's avonds ter hoogte van Honiara (hoofdstad van de Solomons) zijn krijgen we stroom mee door de zeestraat met Malaita eiland, daar hebben we mazzel mee.
Donderdag lunchtijd draaien we de Marau Sound in, het zicht is goed en we kiezen een ankerplek bij Wahere eiland in diep en stromend water. Mocht Joop dieselvervuiling veroorzaken, dan liever hier dan bij Tavanipupu, waar koraalriffen en toeristen zijn. We zijn behoorlijk uitgeput van deze reis en slapen al om half negen.